هرچقدر به پخش سریال جدید Harry Potter از HBO نزدیکتر میشیم، یک سؤال بیشتر خودش رو نشون میده؛ این سریال واقعاً قراره نسخه تازهای از دنیای هری پاتر باشه یا هنوز نمیتونه خودش رو از سایه هشت فیلم اصلی جدا کنه؟ فیلمهایی که برای بخش بزرگی از طرفدارها فقط یک اقتباس سینمایی نیستن و عملاً تصویری هستن که با شنیدن اسم هری پاتر، هاگوارتز یا حتی شخصیتهایی مثل دامبلدور و هاگرید به ذهنشون میاد.
HBO از ابتدا تأکید کرده بود که سریال جدید فرصت بیشتری برای اقتباس از کتابهای جی.کی. رولینگ خواهد داشت و میتونه شخصیتها، داستانهای فرعی و جزئیاتی رو وارد تصویر کنه که فیلمها به دلیل محدودیت زمانی مجبور شده بودن کنار بذارن. با این حال، یکی از انتخابهای بازیگری سریال حالا دوباره مرز بین نسخه جدید و فیلمهای قدیمی رو کمرنگ کرده: Warwick Davis قرار است دوباره نقش پروفسور Filius Flitwick را بازی کند؛ دقیقاً همان نقشی که در هر هشت فیلم Harry Potter برعهده داشت. HBO این بازگشت را رسماً در جریان رویداد Back to Hogwarts اعلام کرده.
البته دیدن دوباره وارویک دیویس در هاگوارتز برای طرفدارهای قدیمی احتمالاً اتفاق جذابی محسوب میشه. دیویس سالهاست بخشی از دنیای هری پاتره و در فیلمهای اصلی علاوه بر پروفسور فلیتویک، نقش Griphook رو هم بازی کرده بود. در سریال جدید اما فقط به نقش فلیتویک برمیگرده و این بار Leigh Gill نقش Griphook رو برعهده داره.
مسئله اینجاست که سریال جدید دقیقاً در نقطهای قرار گرفته که باید هویت مستقل خودش رو بسازه. اگر قرار باشه این نسخه صرفاً یادآور فیلمهای قبلی باشه، مقایسه میان دو اقتباس تقریباً اجتنابناپذیر میشه؛ مقایسهای که برای سریالی با یک گروه بازیگری کاملاً جدید کار آسونی نیست. بازگرداندن یکی از بازیگران نسخه سینمایی، آن هم دقیقاً در همان نقش، از یک طرف حس نوستالژی ایجاد میکنه و از طرف دیگه هر بار که فلیتویک روی صفحه ظاهر بشه، یاد فیلمهای قدیمی رو هم همراه خودش میاره.
اتفاقاً بخشهای دیگه تولید نشون میدن HBO کاملاً از این مسئله آگاهه و در بسیاری از قسمتها تلاش کرده مسیر خودش رو از فیلمها جدا کنه. حتی Hans Zimmer که موسیقی سریال رو برعهده داره، اخیراً گفته قصد نداره موسیقی John Williams رو تقلید کنه و میخواد تا جای ممکن مسیر متفاوتی در پیش بگیره. این تصمیم نشون میده سازندگان میدونن یکی از بزرگترین چالشهای سریال، مقابله با خاطرهایه که مخاطب از نسخه سینمایی داره.
از طرف دیگه، بزرگترین برگ برنده سریال جدید چیزی نیست که فیلمها بتونن باهاش رقابت کنن: زمان. فیلمهای Harry Potter مجبور بودن کتابهایی با صدها صفحه رو در مدت حدود دو یا سه ساعت خلاصه کنن و طبیعتاً تعداد زیادی از شخصیتها، اتفاقات و داستانهای فرعی قربانی همین محدودیت شدن. فرمت سریالی به HBO اجازه میده بخشهایی از کتابها رو که قبلاً هیچوقت روی پرده ندیدیم، وارد اقتباس جدید کنه.
یکی از واضحترین نمونهها Peevesـه؛ روح دردسرساز هاگوارتز که یکی از شخصیتهای شناختهشده کتابهاست اما عملاً جایی در نسخه نهایی فیلمها پیدا نکرد. Peter Serafinowicz حالا برای بازی در نقش Peeves به سریال اضافه شده و همین موضوع یکی از نشونههاییه که میگه HBO حداقل از نظر محتوایی قصد داره بیشتر به کتابها برگرده.
این فضای بیشتر میتونه برای شخصیتهایی مثل Ginny Weasley هم اهمیت زیادی داشته باشه. جینی یکی از شخصیتهایی بود که بخش قابل توجهی از شخصیتپردازی و حضورش در کتابها هنگام انتقال به سینما حذف یا کوتاه شد. سریال این فرصت رو داره که چنین شخصیتهایی رو از ابتدا با جزئیات بیشتری بسازه و رابطهها و اتفاقاتی رو که قبلاً تنها خوانندههای کتاب تجربه کرده بودن، این بار به تصویر بکشه.
HBO حتی منتظر واکنش به فصل اول هم نمونده و آمادهسازی فصل دوم، که سراغ اتفاقات Harry Potter and the Chamber of Secrets میره، از همین حالا در جریان قرار گرفته. Rafe Spall برای نقش Arthur Weasley، Molly Hewitt-Richards برای Moaning Myrtle و Jasper Ambrose برای Colin Creevey انتخاب شدن. Kit Harington، بازیگر Game of Thrones، هم در فصل دوم نقش Gilderoy Lockhart رو بازی خواهد کرد.
همین انتخابهای جدید نشون میده سازندگان از یک طرف میخوان یک نسل تازه از بازیگران رو وارد دنیای جادوگری کنن و از طرف دیگه هنوز کاملاً حاضر نیستن ارتباط با نسخه سینمایی رو قطع کنن. Warwick Davis فعلاً مهمترین پلیه که مستقیماً این دو نسخه رو به هم متصل میکنه.
این انتخاب الزاماً به این معنی نیست که سریال قرار است شبیه فیلمها باشه یا نتونه هویت خودش رو پیدا کنه، اما کارش رو کمی سختتر میکنه. سریال جدید باید کاری کنه که مخاطب بعد از مدتی Dominic McLaughlin رو به عنوان Harry Potter خودش بپذیره، همانطور که باید John Lithgow را به عنوان Dumbledore و Nick Frost را به عنوان Hagrid این نسخه بشناسه؛ نه اینکه دائماً دنبال مقایسه اونها با Daniel Radcliffe، Richard Harris، Michael Gambon یا Robbie Coltrane باشه.
حتی Daniel Radcliffe هم اوایل امسال از رسانهها خواسته بود بازیگران جدید رو دائماً با گروه بازیگران فیلمهای اصلی مقایسه نکنن و اجازه بدن این نسل مسیر خودش رو طی کنه؛ حرفی که دقیقاً یکی از مهمترین چالشهای پیش روی سریال رو نشون میده.
در نهایت شاید موفقیت سریال Harry Potter بیشتر از هر چیز به همین تعادل بستگی داشته باشه؛ اینکه از چیزی که طرفدارها در دنیای جادوگری دوست داشتن فرار نکنه، اما در عین حال اونقدر هم به فیلمها وابسته نشه که همیشه نسخه دوم اونها به نظر برسه. بازگشت Warwick Davis میتونه یک ادای احترام دوستداشتنی به گذشته باشه، اما اگر HBO واقعاً میخواد اقتباس تازهای بسازه که سالها کنار فیلمها زندگی کنه، باید باقی مسیرش رو با هویت مستقل خودش ادامه بده.
سریال Harry Potter در تاریخ ۲۵ دسامبر ۲۰۲۶ از HBO و HBO Max پخش میشه و در حالی که هنوز فصل اول روی آنتن نرفته، انتخاب بازیگران فصل دوم هم آغاز شده
