تاریخچه و بنیان‌گذاران هاگوارتز

هاگوارتز؛ رویای همه طرفداران

تقریباً همه‌ی کسایی که کتاب‌های هری پاتر رو خوندن یا فیلم‌هاشو دیدن، یه بار از ته دل گفتن: «کاش می‌شد بریم هاگوارتز!»
مدرسه‌ای پر از جادو، رمز و راز، با سالن‌های باشکوه، راهروهای پرپیچ‌وخم و پله‌هایی که مدام جای خودشون رو عوض می‌کنن. جایی که توش نقاشی‌ها زنده‌ان، ارواح پرسه می‌زنن و پشت هر در، ماجراجویی تازه‌ای انتظار آدم رو می‌کشه.

هاگوارتز فقط یه مدرسه نیست؛ بیشتر شبیه یه قلمرو افسانه‌ایه. یه پناهگاه برای جادوگرها و ساحره‌هایی که باید از چشم دنیای مشنگ‌ها پنهون بمونن. برای خیلی‌ها، اولین آشنایی با دنیای جادو دقیقاً همین‌جاست؛ جایی که هری، رون و هرمیون سفرشون رو شروع کردن.

اما پشت این قلعه‌ی باعظمت، قصه‌ای کهنه و پر از جزئیات پنهان شده. قلعه‌ای که نه تنها ستون اصلی دنیای جادوگرهاست، بلکه میراث چهار نفر از قدرتمندترین و افسانه‌ای‌ترین جادوگران تاریخ هم هست.

سؤال اینجاست: این مدرسه چه زمانی ساخته شد؟ چرا تصمیم گرفتن همچین پناهگاهی درست کنن؟ و مهم‌تر از همه، بنیان‌گذارانش چه کسانی بودن و چه چیزی از خودشون برای نسل‌های بعدی به جا گذاشتن؟

رازهایی درباره کلاه گروه‌بندی

تأسیس هاگوارتز

تاریخ دقیق شکل‌گیری هاگوارتز برمی‌گرده به سال ۹۹۰ میلادی؛ یعنی بیش از هزار سال قبل از وقایع هری پاتر. درست توی دورانی که جادو از طرف مردم عادی خطرناک و ترسناک به حساب می‌اومد و جادوگران مدام تحت تعقیب بودن، چهار نفر از قدرتمندترین و نامدارترین جادوگران زمان خودشون تصمیم گرفتن کاری بزرگ انجام بدن.

این چهار نفر کسی نبودن جز:

• گادریک گریفیندور: بهترین دوئل‌کننده و استاد شجاعت.

• سالازار اسلیترین: مارزبان یا همون پارسل‌ماوث، با توانایی نادر صحبت با مارها.

• هلگا هافلپاف: جادوگری مهربون و بی‌نظیر در جادوهای مربوط به خوراکی‌ها و طلسم‌های خانگی.

• روینا ریونکلاو: نابغه‌ای پرآوازه که خرد و هوشش به افسانه شبیه بود.

این چهار دوست، علاوه بر قدرت‌های فردی شگفت‌انگیزشون، یک هدف مشترک داشتن: ساختن مدرسه‌ای جادویی. جایی که نسل‌های بعدی بتونن آزادانه یاد بگیرن، بدون اینکه نگران نگاه ترسناک مشنگ‌ها باشن. مدرسه‌ای که نه فقط آموزش می‌داد، بلکه فرهنگ و ارزش‌های جادوگری رو به آیندگان منتقل می‌کرد.

تصمیمی که گرفتن، سرآغاز تولد یکی از مهم‌ترین و ماندگارترین مکان‌های دنیای جادو شد: هاگوارتز.

مکان و ساختار مدرسه

هاگوارتز در دل ارتفاعات سرد و مه‌آلود اسکاتلند ساخته شد؛ جایی که کوه‌های سنگی، دشت‌های سبز و رودخانه‌های خروشانش بهترین پناه برای مدرسه‌ای جادویی بودن. دوری از شهرها و روستاهای مشنگی، دسترسی سخت به منطقه و آب‌وهوای پر از مه و باران، همه دست به دست هم دادن تا قلعه‌ای ساخته بشه که مثل هیچ جای دیگه روی زمین نبود.

رؤیای ریونکلاو

روایت قدیمی می‌گه که انتخاب مکان و حتی اسم مدرسه به الهام عجیب روینا ریونکلاو برمی‌گرده. او شبی در خواب دیده بود یک خوک عظیم با دندان‌های پر از زگیل او را تا لبه‌ی یک صخره می‌بره، درست کنار دریاچه‌ای پهناور. این خواب به‌قدری برایش واقعی و پرمعنا بود که بعدتر، وقتی بحث انتخاب مکان مدرسه پیش اومد، همون تصویر ذهنی رو الهام‌بخش کرد. از همون‌جا بود که اسم «Hogwarts» به وجود اومد: ترکیبی از hog (خوک) و warts (زگیل).

محیط اطراف

قلعه هاگوارتز روی صخره‌ای بلند ساخته شد که از سه طرف به جنگل و از یک طرف به دریاچه‌ای عظیم ختم می‌شد. این دریاچه بعدتر به یکی از زیباترین و در عین حال خطرناک‌ترین بخش‌های مدرسه تبدیل شد. موجودات زیادی مثل:

• ماهی مرکب غول‌پیکر،

• دسته‌ای از مرمیدها با چهره‌های ترسناک،

• و حتی بقایای کشتی‌های غرق‌شده قدیمی

اونجا زندگی می‌کردن.

پشت قلعه هم جنگل ممنوعه قرار داشت. جنگلی وسیع و تاریک که پر بود از تک‌شاخ‌های سفیدِ افسانه‌ای، دسته‌ای از سانتورهای خردمند، آکرومانتولاها (عنکبوت‌های غول‌پیکر)، حتی موجوداتی ناشناخته که هیچ‌کس جز استادان جرأت نزدیک شدن بهشون رو نداشت. از همون اول، ورود دانش‌آموزها به جنگل به‌شدت ممنوع شد، چون خطراتش کم‌تر از کلاس‌های دفاع در برابر جادوی سیاه نبود.

معماری متغیر

خود قلعه هاگوارتز هم یک معمای زنده بود. دیوارها، اتاق‌ها و راهروها مدام تغییر می‌کردن. پله‌های متحرک باعث می‌شدن دانش‌آموزها هیچ‌وقت نتونن مسیر مشخصی رو دو بار یک‌جور برن. بعضی درها فقط با رمز یا جادو باز می‌شدن و پشت دیوارها راه‌های مخفی بود که حتی همه استادان هم از وجودشون خبر نداشتن.
گفته می‌شه این پلان متغیر حاصل نبوغ و خلاقیت روینا ریونکلاو بود، چون باور داشت یادگیری فقط در کتاب‌ها نیست؛ بلکه باید آدم رو به جستجو، خلاقیت و کشف دائم وادار کنه.

طلسم‌های حفاظتی

از همون روزهای اول، چهار بنیان‌گذار لایه‌های زیادی از جادو رو روی قلعه پیاده کردن:

• مخفی‌سازی از چشم مشنگ‌ها: هر مشنگی که نزدیک می‌شد، به جای قلعه، فقط خرابه‌ای متروک با علامت‌های خطر می‌دید.

• طلسم‌های دفاعی: هیچ طلسم یا نفرینی نمی‌تونست از بیرون قلعه وارد بشه.

• محدودیت جابه‌جایی جادویی: آپارات (غیب شدن و ظاهر شدن آنی) در محدوده مدرسه غیرممکن بود. این یعنی هیچ جادوگری نمی‌تونست بدون کنترل وارد یا خارج بشه.

دوران آزار جادوگران

تأسیس هاگوارتز در قرن دهم میلادی اتفاق افتاد؛ دورانی تاریک که مردم عادی، یعنی مشنگ‌ها، هیچ شناختی از جادو نداشتن. هر چیزی که از توانایی‌های جادویی می‌دیدن، براشون ترسناک و شیطانی بود. همون‌طور که در تاریخ مشنگی، سوزوندن «ساحره‌ها» یا محاکمه‌ی کسانی که فقط کمی متفاوت بودن بارها ثبت شده، جادوگران و ساحره‌ها هم در اون زمان مدام در خطر دستگیری، شکنجه یا حتی مرگ بودن.

خیلی از جادوگرها مجبور بودن قدرتشون رو پنهون کنن، یا حتی در خفا زندگی کنن. بعضی‌ها برای اینکه لو نرن، به‌کل از استفاده از جادو دست می‌کشیدن. این ترس و فشار اجتماعی باعث شد که نیاز به یک پناهگاه امن بیش از همیشه حس بشه.

😁ما یه مقاله ی کامل راجع به اتفاقات واقعی سیلم نوشتیم اگر دوست داشتید میتونید بخونیدش 

داستان‌های واقعی از جادوگران سیلم

چرا هاگوارتز ساخته شد؟

چهار بنیان‌گذار، که خودشون قدرت و شهرت زیادی داشتن، تصمیم گرفتن مکانی بسازن که نه‌تنها برای آموزش جادو باشه، بلکه برای محافظت از نسل‌های آینده هم عمل کنه. هاگوارتز فقط یک مدرسه نبود؛ یک قلعه‌ی جادویی بود که مثل سپری عظیم در برابر نفرت و ناآگاهی مردم عادی قرار می‌گرفت.

به همین دلیل، قلعه از همون ابتدا با جادوهای پیچیده‌ای پوشیده شد:

• برای مشنگ‌ها، هاگوارتز چیزی جز یک ویرانه‌ی متروک و ترسناک نبود. هر کسی که نزدیک می‌شد، تابلوهای هشدار و حس خطر می‌دید و ناخودآگاه از اونجا دوری می‌کرد.

• طلسم‌های قدرتمند اجازه نمی‌داد کسی به راحتی به داخل نفوذ کنه.

• امکان آپارات یا دیزاپارات در محوطه‌ی مدرسه به‌طور کامل بسته شد تا ورود و خروج غیرمجاز ناممکن باشه.

پناهگاهی برای کودکان جادوگر

هاگوارتز به مرور به تنها جایی تبدیل شد که کودکان جادوگر می‌تونستن بدون ترس یاد بگیرن و استعدادشون رو شکوفا کنن. برای خیلی‌ها، نامه‌ی پذیرش هاگوارتز نه فقط آغاز تحصیل، بلکه نجاتی واقعی بود؛ راهی برای فرار از جهانی که نمی‌فهمیدشون و مدام بهشون آسیب می‌رسوند.

به همین دلیل هم هاگوارتز همیشه چیزی فراتر از یک مدرسه بوده: هم خونه‌ی دوم جادوگرای جوون بود و هم نمادی از امید در برابر نفرت و نادانی.

دروس هاگوارتز

هاگوارتز فقط یک قلعه‌ی امن نبود، بلکه قرار بود بهترین مرکز آموزشی جادو هم باشه. قبل از اون، جادو بیشتر به شکل پراکنده و خانوادگی آموزش داده می‌شد. اما اینجا، برای اولین بار، دروس مختلف به شکل منظم و تخصصی به دانش‌آموزها یاد داده شد.

بنیان‌گذاران، پایه‌ی خیلی از درس‌هایی رو گذاشتن که تا زمان هری پاتر هم همون‌طور تدریس می‌شدن. از جمله:

• نجوم (Astronomy): بررسی حرکت ستاره‌ها و تأثیرشون روی جادو.

• دفاع در برابر جادوی سیاه: یاد گرفتن طلسم‌ها و راه‌هایی برای مقابله با نفرین‌ها و موجودات خطرناک.

• گیاه‌شناسی (Herbology): شناخت گیاهان جادویی و کاربردشون در درمان و معجون‌سازی.

• معجون‌سازی (Potions): ترکیب مواد جادویی برای درست کردن داروها، نوشیدنی‌ها و حتی سم‌ها.

• تاریخ جادو: مرور گذشته‌ی جادوگرها و رویدادهای مهم دنیای جادویی.

• تغییر شکل (Transfiguration): یکی از سخت‌ترین شاخه‌ها که شامل تغییر شکل اشیا و موجودات بود.

• مطالعات مشنگ‌ها: آشنایی با دنیای غیرجادویی و سبک زندگی مشنگ‌ها.

• مراقبت از موجودات جادویی: شناخت موجودات افسانه‌ای و یاد گرفتن روش درست رفتار با اون‌ها.

هر کدوم از این درس‌ها بعداً استادهای افسانه‌ای خودشون رو پیدا کردن، اما ریشه‌شون به همون دوران بنیان‌گذاران برمی‌گرده.

📖 راستی، من یه مقاله‌ی کامل و جدا درباره‌ی تمام دروس هاگوارتز نوشتم؛ اگه کنجکاوی بدونی دقیقاً چه درس‌هایی وجود داشتن و هر کدوم چه جایگاهی توی دنیای هری پاتر داشتن، می‌تونی اون رو هم بخونی.

راهنمای کامل کلاس درس‌های هاگوارتز

تقسیم‌بندی به چهار گروه

یکی از مهم‌ترین تصمیم‌های بنیان‌گذاران این بود که دانش‌آموزها رو بر اساس ویژگی‌های شخصیتی و ارزش‌هایی که هرکدوم براشون مهم بود، به چهار گروه تقسیم کنن. این ایده باعث شد هر دانش‌آموز جایگاهی پیدا کنه که به بهترین شکل با روحیات و توانایی‌هاش هماهنگ باشه.

• گریفیندور: ارزش‌هایی مثل شجاعت، دلیری، جسارت و شرافت براش مهم بود. نماد این گروه شیر انتخاب شد؛ حیوانی که همیشه نشونه‌ی قدرت و شجاعته.

• هافلپاف: بیش از هر چیز به وفاداری، صداقت، پشتکار و صبر اهمیت می‌داد. نماد این گروه گورکن بود؛ موجودی که ظاهر ساده‌ای داره، اما سرسخت و مقاومه.

• ریونکلاو: دانش‌آموزهایی رو می‌خواست که هوش، خرد، خلاقیت و نبوغ داشته باشن. نمادش هم عقاب بود؛ پرنده‌ای که همیشه بالاتر از بقیه می‌بینه و نماد آزادی فکره.

• اسلیترین: به جاه‌طلبی، زیرکی، بلندپروازی و البته «خون خالص» اهمیت می‌داد. یعنی ترجیح می‌داد شاگرداش از خانواده‌های تماماً جادوگر باشن. نمادش هم مار بود؛ موجودی که هم مرموزه و هم نشون‌دهنده‌ی قدرت پنهان.

اتاق‌های عمومی

هر گروه علاوه بر ویژگی‌های خاص خودش، یک اتاق عمومی هم داشت که ورود بهش ساده نبود. هرکدوم یه شرط یا رمز مخصوص داشتن:

• گریفیندور: پشت پرتره‌ی «بانوی چاق» پنهون بود و فقط با گفتن رمز عبور باز می‌شد.

• هافلپاف: نزدیک آشپزخونه‌ها بود و برای ورود باید روی یکی از بشکه‌ها به ریتم مخصوصی ضربه می‌زدن.

• ریونکلاو: در بالای یکی از بلندترین برج‌های قلعه قرار داشت و برای ورود باید به معمایی که درِ عقاب‌مانند می‌پرسید، جواب درست داده می‌شد.

• اسلیترین: درون سیاه‌چال‌ها و درست زیر دریاچه‌ی بزرگ ساخته شده بود. برای ورود هم مثل گریفیندور نیاز به گفتن رمز عبور داشت.

این تقسیم‌بندی، هاگوارتز رو به جایی خاص‌تر تبدیل کرد. چون هر دانش‌آموز نه فقط توی کلاس‌ها، بلکه توی گروهی قرار می‌گرفت که با شخصیت و آینده‌ش بیشترین هماهنگی رو داشت.

کلاه گروهبندی

بنیان‌گذاران می‌دونستن که هاگوارتز فقط برای زمان خودشون ساخته نشده؛ مدرسه‌ایه که باید نسل‌های آینده رو هم پرورش بده. اما یک مشکل بزرگ وجود داشت: بعد از مرگ اون‌ها چه کسی می‌تونست دانش‌آموزها رو انتخاب و وارد گروههای درست کنه؟

برای حل این مشکل، گادریک گریفیندور راه‌حلی عجیب و خلاقانه ارائه داد. او کلاه قدیمی خودش رو آورد و به بقیه پیشنهاد داد تا با هم اون رو جادویی کنن. هر چهار بنیان‌گذار بخشی از خرد، قدرت و ارزش‌های خودشون رو درون اون کلاه گذاشتن. نتیجه این شد که کلاه نه‌تنها حرف می‌زد، بلکه می‌تونست ذهن دانش‌آموزها رو بخونه و تصمیم بگیره که هر کس در کدوم گروه جای درست‌تری داره.

و خب اینجوری بود که کلاه گروهبندی به دنیا اومد؛ یکی از نمادین‌ترین اشیای جادویی دنیای هری پاتر. کلاهی که در آغاز هر سال تحصیلی روی سر تازه‌واردها گذاشته می‌شه و با خوندن افکار و ویژگی‌های درونی‌شون، اون‌ها رو به گروهی می‌فرسته که بیشترین هماهنگی رو با شخصیتشون داره.

این اختراع باعث شد حتی بعد از گذشت قرن‌ها، هاگوارتز همچنان بر پایه‌ی همون ارزش‌های چهار بنیان‌گذار اداره بشه و هیچ‌وقت روح اصلی مدرسه از بین نره.

اختلاف میان بنیان‌گذاران

همه‌چیز در هاگوارتز عالی پیش می‌رفت تا اینکه یک اختلاف بزرگ بین بنیان‌گذاران شکل گرفت؛ اختلافی که مسیر آینده‌ی مدرسه رو برای همیشه تغییر داد.

مسئله از اینجا شروع شد که سالازار اسلیترین باور داشت فقط جادوگرهایی باید وارد هاگوارتز بشن که از خانواده‌های تماماً جادوگر باشن؛ چیزی که بهش می‌گفتن خون خالص. به نظر اسلیترین، مشنگ‌زاده‌ها (دانش‌آموزانی که والدین مشنگ داشتن) نمی‌تونستن قابل اعتماد باشن و حضورشون خطری برای دنیای جادو به حساب می‌اومد.

اما بقیه‌ی بنیان‌گذاران این نگاه رو قبول نداشتن. مخصوصاً گادریک گریفیندور که بیشتر از همه طرفدار پذیرش مشنگ‌زاده‌ها بود و معتقد بود استعداد جادویی هیچ ربطی به اصل و نسب نداره. این اختلاف نظر کم‌کم به درگیری‌های جدی تبدیل شد؛ تا جایی که روایت‌ها می‌گن گریفیندور و اسلیترین حتی با هم دوئل کردن و رابطه‌ی دوستی‌شون برای همیشه از بین رفت.

در نهایت، اسلیترین مدرسه رو ترک کرد. اما قبل از رفتنش، تصمیم گرفت کاری کنه که نظرش درباره‌ی «پاک‌سازی مشنگ‌زاده‌ها» بالاخره به حقیقت تبدیل بشه. او در اعماق قلعه، جایی که هیچ‌کس خبر نداشت، اتاقی مخفی ساخت که بعدها به نام تالار اسرار (Chamber of Secrets) شناخته شد.

داخل این اتاق، اسلیترین موجودی وحشتناک رو پنهان کرد: یک باسیلیسک، ماری غول‌پیکر و مرگبار که نگاه مستقیمش می‌تونست هر موجود زنده‌ای رو درجا بکشه. تنها کسی که می‌تونست این موجود رو کنترل و آزاد کنه، «وارث واقعی اسلیترین» بود. به این ترتیب، اسلیترین امید داشت روزی وارثش برگرده، باسیلیسک رو بیدار کنه و مشنگ‌زاده‌ها رو برای همیشه از هاگوارتز بیرون بندازه.

این راز برای قرن‌ها مخفی موند، تا اینکه زمان تام ریدل (ولدمورت) و در نهایت زمان تحصیل هری فاش شد!

میراث هر بنیان‌گذار

چهار بنیان‌گذار هاگوارتز بعد از خودشون فقط یک مدرسه نذاشتن؛ هرکدوم یادگاری جادویی هم به جا گذاشتن که بعدها تبدیل به بخشی از افسانه‌های دنیای جادو شد. این اشیا نه‌تنها نشونه‌ی هویت اون‌ها بودن، بلکه قدرت و ویژگی‌های خاصی هم داشتن:

• گادریک گریفیندور:
  شمشیر افسانه‌ای ساخته‌ی گابلین‌ها. این شمشیر جادویی به گونه‌ای ساخته شده بود که هیچ‌وقت زنگ نمی‌زد یا آسیب نمی‌دید و حتی می‌تونست قدرت هر چیزی رو که باهاش تماس پیدا می‌کرد، جذب کنه. بعدها این شمشیر با کلاه گروهبندی پیوند خورد و فقط در اختیار کسانی قرار می‌گرفت که «شایستگی واقعی یک گریفیندور» رو داشتن.

• هلگا هافلپاف:
  جام طلایی کوچکی با نشان گورکن، نماد گروهش. این جام ظاهراً ساده، اما جادویی بود و نشون‌دهنده‌ی روحیه‌ی سخاوت و وفاداری هافلپاف به حساب می‌اومد.

• روینا ریونکلاو:
  نیم تاج جادویی که می‌گفتن خرد و دانایی کسی رو که اونو به سر می‌گذاشت، چندین برابر می‌کنه. این نیم تاج یکی از ارزشمندترین اشیای دنیای جادو بود و بعدها به سرنوشت تراژیکی دچار شد.

• سالازار اسلیترین:
  یک مدالیون نقره‌ای با حرف S روی اون. این مدالیون نماد قدرت، جاه‌طلبی و البته میراث خونی‌ای بود که اسلیترین بهش اهمیت زیادی می‌داد.

این چهار شیء بعدها در تاریخ جادوی بریتانیا نقش بزرگی ایفا کردن؛ مخصوصاً وقتی ولدمورت اون‌ها رو به هورکراکس تبدیل کرد و دوباره به داستان هری پاتر گره خوردن.

البته اتاق های جادویی هم ساختن که راجع به اونم نوشتیم 😁

راز اتاق‌های مخفی هاگوارتز

ماجرای ریونکلاو و دخترش

روینا ریونکلاو، نابغه‌ی بزرگ هاگوارتز، دختری به نام هلنا داشت. هلنا از همون اول زیر سایه‌ی شهرت و نبوغ مادرش زندگی می‌کرد و همیشه احساس می‌کرد در برابر او کوچک و بی‌ارزشه. این حس حسادت و رقابت باعث شد روزی تصمیمی بگیره که سرنوشت خودش و مادرش رو برای همیشه تغییر بده.

هلنا، در خفا، نیم تاج جادویی ریونکلاو رو دزدید؛ همون تاجی که گفته می‌شد خرد و دانایی کسی رو که بر سر می‌گذاره چند برابر می‌کنه. او امیدوار بود با استفاده از نیم تاج به هوش و درک بیشتری برسه و بالاخره از سایه‌ی مادرش بیرون بیاد. اما این کار بزرگ‌ترین خیانت به ریونکلاو بود.

وقتی ریونکلاو بیمار شد و احساس کرد مرگ نزدیکه، تنها آرزوش این بود که قبل از رفتن، دخترش رو دوباره ببینه. برای همین از بارون خونین – که در اون زمان عاشق هلنا بود – خواست تا دخترش رو پیدا کنه و به قلعه برگردونه. اما بارون که عشقش با بی‌توجهی و سردی هلنا روبه‌رو شده بود، وقتی او رو پیدا کرد، در عصبانیتی کورکننده دست به جنایت زد. او هلنا رو با خنجر خودش کشت و درست بعد از اون، در پشیمانی شدید، خودش هم دست به خودکشی زد.

به این ترتیب، ریونکلاو هیچ‌وقت دخترش رو دوباره ندید. غم این جدایی و خیانت قلبش رو شکست و خیلی‌ها باور دارن همین اندوه بود که باعث مرگ زودهنگام او شد.

روح هلنا بعدها به عنوان شبح ریونکلاو شناخته شد؛ همون شبحی که زمان هری پاتر به «بانو خاکستری» (Grey Lady) معروف بود. و بارون هم به شکل شبح بارون خونین در هاگوارتز باقی موند؛ یادآوری تلخ از عشقی ناکام و خونی ریخته‌شده.

حرف آخر

اگرچه چهار بنیان‌گذار در نهایت هر کدوم راه خودشون رو رفتن و حتی میان‌شون اختلاف‌های عمیقی شکل گرفت، اما میراثی که ساختن برای همیشه موندگار شد. هاگوارتز نه‌فقط یک قلعه‌ی جادویی، بلکه به مهم‌ترین مرکز آموزش جادو در تمام تاریخ تبدیل شد؛ جایی که نسل به نسل ساحره‌ها و جادوگرای بزرگ در اون پرورش پیدا کردن.

این مدرسه طی قرن‌ها شاهد جنگ‌ها، شورش‌ها، تراژدی‌ها و حتی بازگشت لرد سیاه بود، اما هیچ‌وقت از بین نرفت. هاگوارتز همیشه به‌عنوان خانه‌ی دوم برای دانش‌آموزها باقی موند؛ جایی که کودکان جادوگر از سراسر بریتانیا می‌تونستن احساس امنیت کنن، یاد بگیرن و هویت واقعی‌شون رو پیدا کنن.

میراث بنیان‌گذاران در دیوارهای قلعه، در اتاق‌های عمومی، در درس‌هایی که هنوز تدریس می‌شن و حتی در روح خانه‌هاشون ادامه پیدا کرده. همون چیزی که باعث شد هاگوارتز فقط یک مدرسه نباشه، بلکه به نماد امید و آینده‌ی دنیای جادوگری تبدیل بشه.

و شاید برای همین هم هست که هر کسی که کتاب‌های هری پاتر رو خونده یا فیلم‌ها رو دیده، ته دلش همیشه می‌گه:
«کاش می‌شد یک بار، فقط یک بار، نامه‌ی پذیرش هاگوارتز برای من هم بیاد…»