تمام اختراعات فرد و جورج ویزلی؛ از خوراکی‌های کلاس‌پیچان تا تجهیزات دفاعی

فرد و جورج ویزلی از همون سال‌های اول هاگوارتز نشون دادن که قرار نیست مسیر معمول خانواده‌شون رو برن. مولی دوست داشت پسرهاش درسشون رو جدی بگیرن و احتمالاً مثل پرسی یک شغل آبرومند توی وزارت سحر و جادو پیدا کنن، ولی دوقلوها خیلی زودتر از بقیه فهمیده بودن استعداد اصلی‌شون جای دیگه‌ایه. اون‌ها فقط اهل شوخی نبودن؛ پشت خیلی از خرابکاری‌هاشون دانش جدی معجون‌سازی، طلسم‌ها و تغییرشکل وجود داشت و بعضی از اختراعاتشون اون‌قدر پیشرفته بودن که حتی هرماینی و پروفسور فلیت‌ویک هم تحت تأثیر قرار گرفتن. در نهایت هم همین آزمایش‌هایی که از اتاق خواب Burrow و سالن عمومی گریفیندور شروع شده بودن، تبدیل شدن به پایه‌های مغازه Weasleys’ Wizard Wheezes در کوچه دیاگون. منابع رسمی هم فروشگاه رو جایی معرفی می‌کنن که بخش مهمی از اجناسش اختراعات خود دوقلوها بودن.

توی این مقاله قرار نیست هر چیزی رو که روی قفسه‌های مغازه دیده شده به اسم اختراع فرد و جورج بنویسیم، چون همه اون محصولات ساخته خودشون نبودن. مثلاً Peruvian Instant Darkness Powder رو از پرو وارد می‌کردن و یک‌سری از وسایلی که در فیلم Half-Blood Prince می‌بینیم هم فقط برای طراحی صحنه مغازه ساخته شدن. اینجا تمرکزمون روی چیزهاییه که خود فرد و جورج ساختن، توسعه دادن یا در مورد Pygmy Puffها پرورش دادن. برای هر مورد هم می‌ریم سراغ اینکه دقیقاً چی بوده، کجای کتاب‌ها و فیلم‌ها دیدیمش و نحوه استفاده ازش چی بوده.

چوبدستی‌های تقلبی؛ یکی از اولین اختراعات جدی فرد و جورج

Fake Wands یا Trick Wands از اولین محصولاتی هستن که می‌فهمیم فرد و جورج مدت‌ها قبل از باز کردن مغازه روی ساختشون کار می‌کردن. ظاهر این چوبدستی‌ها کاملاً شبیه یک چوبدستی واقعی بود، اما به محض اینکه قربانی سعی می‌کرد باهاش طلسم اجرا کنه، وسیله ماهیت اصلی خودش رو نشون می‌داد. مدل‌های ارزون‌تر به چیزهای مسخره‌ای مثل موش لاستیکی، مرغ پلاستیکی، طوطی حلبی یا ماهی لاستیکی تبدیل می‌شدن و مدل‌های گرون‌تر حتی می‌تونستن شروع کنن به زدن سر و گردن کسی که سعی کرده بود ازشون استفاده کنه. ایده چوبدستی شوخی قبل از دوقلوها هم در دنیای جادوگری وجود داشته، بنابراین دقیق‌تره بگیم فرد و جورج نسخه‌های خیلی پیشرفته و باکیفیت خودشون رو ساختن؛ نسخه‌ای که حتی لودو بگمن در جام جهانی کوییدیچ حاضر بود پنج گالیون براش حساب کنه.

اولین بار در کتاب Harry Potter and the Goblet of Fire با این چوبدستی‌ها روبه‌رو می‌شیم. مولی یکی از اون‌ها رو اشتباهی برمی‌داره و چوبدستی با صدای بلند تبدیل به یک موش لاستیکی می‌شه، بعدتر هم لودو بگمن یکی از مدل‌های دوقلوها رو می‌بینه و حسابی از کیفیتش خوشش میاد. هری و رون هم قبل از اعلام جشن کریسمس با دو چوبدستی تقلبی مشغول شمشیربازی هستن. در Half-Blood Prince دوباره می‌بینیم که مدل‌های مختلفشون توی مغازه فروخته می‌شن، اما این صحنه‌ها به همین شکل وارد فیلم‌ها نشدن و Trick Wand کتابی حضور مشخصی در نسخه سینمایی نداره.

نحوه استفاده خیلی ساده بود؛ کافی بود چوبدستی تقلبی رو جای چوبدستی واقعی دوستتون بذارید یا کاری کنید خودش اون رو برداره و سعی کنه یک طلسم اجرا کنه. از همون لحظه بسته به مدل خریداری‌شده، یا چوبدستی تبدیل به یک شیء مضحک می‌شد یا مستقیم سراغ صاحب بیچاره‌اش می‌رفت.

Ton-Tongue Toffees؛ تافی‌هایی که دادلی اولین قربانی معروفشون شد

Ton-Tongue Toffee شاید اولین اختراع فرد و جورج باشه که اثرش رو خیلی واضح روی یک نفر می‌بینیم. این تافی‌های ظاهراً معمولی با جادویی ساخته شده بودن که زبان کسی رو که می‌خوردشون به شکل وحشتناکی بزرگ می‌کرد. دوقلوها شش ماه روی توسعه این محصول کار کرده بودن؛ کاری که اصلاً مولی رو خوشحال نکرد، چون اون دوره دقیقاً زمانی بود که باید برای امتحان‌های O.W.L. درس می‌خوندن.

معروف‌ترین نمایش این اختراع در ابتدای کتاب Goblet of Fire اتفاق می‌افته. وقتی ویزلی‌ها برای بردن هری به جام جهانی کوییدیچ به خانه دورسلی‌ها می‌رن، فرد عمداً چند تافی روی زمین جا می‌ذاره چون می‌دونه دادلی به‌خاطر رژیم سختش احتمالاً نمی‌تونه در برابر شیرینی مقاومت کنه. حدسش هم درست درمیاد و چند لحظه بعد زبان دادلی اون‌قدر بزرگ می‌شه که آرتور ویزلی مجبور می‌شه برای حل ماجرا دخالت کنه. این بخش کامل از فیلم Goblet of Fire حذف شده، چون نسخه سینمایی اصلاً ماجرای رفتن خانواده ویزلی به خانه دورسلی‌ها رو نشون نمی‌ده.

نحوه استفاده همون چیزی بود که فرد روی دادلی امتحان کرد؛ قربانی باید تافی رو می‌خورد و بعد طلسم داخل اون شروع به بزرگ کردن زبان می‌کرد. این یکی برخلاف محصولات Skiving Snackbox قرار نبود خورنده بتونه خودش خیلی راحت اثر رو متوقف کنه و دقیقاً برای شوخی با یک آدم بی‌خبر ساخته شده بود.

Canary Creams؛ یک بیسکویت بخورید و چند ثانیه قناری شوید

Canary Creams یکی از اون اختراعاتیه که خیلی خوب نشون می‌ده سطح جادوی فرد و جورج چقدر بالاتر از ساختن چند وسیله شوخی ساده بوده. این محصول ظاهر و طعم یک Custard Cream عادی رو داشت، ولی کسی که اون رو می‌خورد به یک قناری غول‌پیکر تبدیل می‌شد و چند لحظه بعد با ریختن پرها دوباره به شکل عادی خودش برمی‌گشت. فرد و جورج در کتاب چهارم صریحاً می‌گن خودشون این محصول رو اختراع کردن و قیمتش رو هم هفت سیکل گذاشته بودن.

اولین نمایش واقعی Canary Cream در فصل ۲۱ Goblet of Fire اتفاق می‌افته و قربانی هم نویل لانگ‌باتمه. نویل بدون اینکه بدونه چه چیزی خورده، ناگهان تبدیل به یک قناری بزرگ می‌شه و چند لحظه بعد دوباره به حالت عادی برمی‌گرده. این صحنه هم مثل خیلی از مراحل اولیه کسب‌وکار فرد و جورج از فیلم Goblet of Fire حذف شده و Canary Cream در مجموعه فیلم‌های اصلی نمایش داستانی مستقیمی نداره.

نحوه استفاده هیچ کار خاصی لازم نداشت؛ فقط باید بیسکویت رو می‌خوردید. جادوی تغییرشکل داخل خود خوراکی قرار داشت و بعد از مدت کوتاهی هم بدون نیاز به پادزهر از بین می‌رفت. برای همین نسبت به بعضی اختراعات خطرناک‌تر دوقلوها شوخی نسبتاً بی‌دردسرتری محسوب می‌شد.

Extendable Ears؛ جاسوسی جادویی قبل از اینکه مغازه‌ای وجود داشته باشد

Extendable Ears از کاربردی‌ترین اختراعات دوقلوهاست و برخلاف بیشتر جنس‌های اولیه‌شون اصلاً برای مریض کردن یا مسخره کردن کسی ساخته نشده بود. این وسیله شبیه یک رشته بلند و گوشتی بود که صدا رو از فاصله دور منتقل می‌کرد و عملاً به کاربر اجازه می‌داد بدون حضور در اتاق، حرف آدم‌های داخل اون رو بشنوه. فرد و جورج تابستون ۱۹۹۵ از همین وسیله برای گوش دادن به جلسه‌های Order of the Phoenix در Grimmauld Place استفاده کردن، هرچند طلسم Imperturbable روی بعضی درها جلوی کارش رو می‌گرفت.

اولین بار در کتاب Order of the Phoenix با Extendable Ears آشنا می‌شیم، اما استفاده‌شون به همون کتاب محدود نمی‌مونه. در Half-Blood Prince هری، رون و هرماینی از یکی از اون‌ها برای شنیدن صحبت دراکو مالفوی در Borgin and Burkes استفاده می‌کنن و در Deathly Hallows هم چندتاشون همراه وسایل هرماینی هستن و سه‌نفر ازشون برای شنیدن صحبت فراری‌های ماگل‌زاده استفاده می‌کنن. این وسیله در فیلم Order of the Phoenix هم حضور داره و شکل سینماییش یک گوش واقعی در انتهای رشته داره؛ کروکشنکس هم طبق معمول تصمیم می‌گیره کار جاسوسی رو برای بقیه سخت‌تر کنه.

نحوه استفاده این بود که یک سر Extendable Ear رو داخل گوش خودتون می‌ذاشتید و قسمت گوش‌مانند انتهای رشته رو تا جای موردنظر می‌فرستادید؛ مثلاً از زیر در رد می‌کردید یا نزدیک آدم‌هایی می‌ذاشتید که می‌خواستید صحبتشون رو بشنوید. تا وقتی مانع جادویی خاصی جلوی انتقال صدا نبود، مکالمه مستقیماً به گوش کاربر منتقل می‌شد.

Skiving Snackboxes؛ پروژه‌ای برای پیچوندن کلاس که تبدیل به یک خط تولید کامل شد

Skiving Snackbox شاید بهترین نمونه از تبدیل یک ایده مسخره به یک محصول واقعاً حساب‌شده باشه. فرد و جورج می‌خواستن خوراکی‌هایی بسازن که دانش‌آموز با خوردنشون به اندازه‌ای مریض بشه که استاد مجبورش کنه کلاس رو ترک کنه، اما بعد بتونه خیلی سریع خودش رو درمان کنه و به‌جای رفتن به درمانگاه، بقیه ساعت رو آزاد باشه. بیشتر این شیرینی‌ها دو قسمت رنگی داشتن؛ یک بخش بیماری رو ایجاد می‌کرد و بخش دیگه پادزهر همون اثر بود. دوقلوها اول روی خودشون آزمایش می‌کردن و بعد برای مطمئن شدن از اینکه محصول روی بقیه هم جواب می‌ده، شروع کردن به پول دادن به دانش‌آموزهای سال اول تا نقش موش آزمایشگاهی رو بازی کنن؛ چیزی که طبیعتاً هرماینی اصلاً ازش خوشش نیومد.

Skiving Snackboxes در Order of the Phoenix توسعه پیدا می‌کنن و بعد از رفتن فرد و جورج از هاگوارتز آن‌قدر محبوب می‌شن که دانش‌آموزها ازشون برای فرار از کلاس‌های آمبریج استفاده می‌کنن و اسم بیماری ساختگی خودشون رو هم «Umbridge-itis» می‌ذارن. در Half-Blood Prince هری وقتی وارد مغازه می‌شه می‌بینه این محصولات حالا کاملاً تکمیل شدن و Nosebleed Nougat از بقیه محبوب‌تره. در فیلم‌های Order of the Phoenix و Half-Blood Prince هم چند مدل از این خوراکی‌ها و بسته‌بندی‌ها رو می‌بینیم.

Puking Pastilles؛ استفراغ کن، از کلاس برو بیرون و بعد خوب شو

Puking Pastilles معروف‌ترین عضو Skiving Snackbox محسوب می‌شه. این شیرینی دو سر رنگی داشت؛ در نسخه کتابی بخش نارنجی باعث استفراغ می‌شد و بخش بنفش اثر اون رو متوقف می‌کرد. در مراحل آزمایش، فرد و جورج حتی مشکل داشتن چون فرد بعد از خوردن قسمت اول اون‌قدر شدید استفراغ می‌کرد که فرصت خوردن پادزهر رو پیدا نمی‌کرد و همین نشون می‌ده تولید این خوراکی‌ها خیلی بیشتر از چیزی که ظاهر بامزه‌شون نشون می‌ده آزمون و خطا داشته.

در کتاب Order of the Phoenix توسعه و فروش این شیرینی‌ها رو می‌بینیم و در Deathly Hallows هرماینی از یکی‌شون روی Reg Cattermole استفاده می‌کنه تا اون رو از وزارتخانه دور کنه و رون بتونه با Polyjuice Potion جاش رو بگیره. فیلم Order of the Phoenix هم Puking Pastilles رو وارد داستان کرده و در یکی از تغییرات نسبت به کتاب، رون از محصولات دوقلوها برای از پا درآوردن اعضای Inquisitorial Squad استفاده می‌کنه. در فیلم Half-Blood Prince هم مشتری‌ای داخل مغازه بعد از استفاده از محصول در حال بالا آوردن دیده می‌شه.

نحوه استفاده این بود که اول بخش بیماری‌زا رو می‌خوردید، صبر می‌کردید استاد با دیدن وضعیتتون بیرونتون کنه و بعد از ترک کلاس قسمت پادزهر رو می‌خوردید تا حالتتون به‌سرعت عادی بشه.

Fainting Fancies؛ غش کردن سفارشی

Fainting Fancies برای کسی ساخته شده بود که ترجیح می‌داد به‌جای بالا آوردن وسط کلاس، خیلی شیک بیهوش بشه. فرد و جورج این شیرینی رو هم در تابستون ۱۹۹۵ به‌عنوان بخشی از Skiving Snackbox توسعه دادن و روی دانش‌آموزهای کم‌سن‌تر امتحانش کردن. اثرش سریع بود و خورنده ظرف چند ثانیه غش می‌کرد؛ مسئله بامزه اینجاست که اگه مثل بقیه Snackboxها قسمت دوم پادزهر بوده باشه، طبیعتاً یک نفر دیگه باید کمک می‌کرد فرد بیهوش اون رو بخوره.

این محصول در کتاب Order of the Phoenix معرفی می‌شه و بعداً در شورش دانش‌آموزها علیه آمبریج هم استفاده می‌شه. نسخه فیلمی Order of the Phoenix هم Fainting Fancies رو داره و در فیلم Half-Blood Prince نیز اسم و محصولات این خط در مغازه دوقلوها دیده می‌شن.

نحوه استفاده این بود که بخش ایجادکننده اثر رو می‌خوردید و ظرف مدت کوتاهی غش می‌کردید؛ بعد از اینکه از کلاس بیرون برده شدید، باید قسمت درمان‌کننده مصرف می‌شد تا دوباره به حالت طبیعی برگردید.

Nosebleed Nougat؛ محبوب‌ترین خوراکی کلاس‌پیچان

Nosebleed Nougat همون‌طور که از اسمش معلومه باعث خون‌دماغ شدید می‌شد و اتفاقاً بعدها به محبوب‌ترین محصول Skiving Snackbox تبدیل شد. در دوران توسعه هنوز پادزهرش کامل نبود و فرد حتی به رون پیشنهاد می‌ده نسخه ناقص رو ارزون‌تر بخره، با این هشدار که ممکنه خون‌ریزی تا زمانی ادامه پیدا کنه که عملاً خشک بشه! بعدها بالاخره نسخه کامل ساخته شد و مثل بقیه خوراکی‌های این خط یک بخش باعث خون‌ریزی و بخش دیگه باعث قطع اون می‌شد.

در Order of the Phoenix چند بار باهاش روبه‌رو می‌شیم، از جمله وقتی فرد اشتباهی چیزی رو که فکر می‌کنه قسمت درمان‌کننده‌ست به Katie Bell می‌ده و وضعیت رو بدتر می‌کنه. در Half-Blood Prince داخل مغازه می‌فهمیم Nosebleed Nougat اون‌قدر محبوب شده که تقریباً تمام موجودیش فروش رفته و در Deathly Hallows هم دوباره از همین خانواده محصولات در عملیات نفوذ به وزارتخانه استفاده می‌شه. در فیلم Half-Blood Prince اسم Nosebleed Nougat رو هم از زبان دوقلوها می‌شنویم.

نحوه استفاده مثل بقیه Skiving Snackboxها بود؛ بخش اول رو می‌خوردید تا بینی‌تون شروع به خون‌ریزی کنه و بعد از اینکه بهانه لازم برای بیرون رفتن از کلاس فراهم شد، قسمت دوم رو مصرف می‌کردید تا خون‌ریزی قطع بشه.

Fever Fudge؛ تب مصنوعی با یک عارضه خیلی ناجور

Fever Fudge قرار بود دمای بدن رو بالا ببره و یک تب کاملاً قانع‌کننده ایجاد کنه، اما مراحل توسعه اون چندان بی‌دردسر نبود. نمونه‌های اولیه علاوه بر تب باعث ایجاد جوش‌های چرکی بزرگی در قسمت‌هایی از بدن می‌شدن که فرد و جورج خیلی علاقه‌ای نداشتن جلوی بقیه درباره‌شون توضیح بدن؛ فقط اشاره می‌کنن که نشستن روی جارو با وجود اون‌ها اصلاً تجربه خوبی نیست. بعدتر با کمک Essence of Murtlap تونستن مشکل جوش‌ها رو هم حل کنن.

Fever Fudge اولین بار در Order of the Phoenix معرفی می‌شه و بخشی از پروژه طولانی Skiving Snackboxه. در فیلم پنجم هم اثراتی شبیه این محصول دیده می‌شه؛ از جمله جوش‌های چرکی روی صورت بعضی شخصیت‌ها، هرچند دقیقاً مشخص نشده هر مورد نتیجه Fever Fudge بوده یا یکی دیگه از اختراعات دوقلوها.

نحوه استفاده این بود که شیرینی رو قبل یا حین کلاس می‌خوردید تا دمای بدنتون بالا بره و علائم بیماری ظاهر بشه، بعد هم با بخش درمان‌کننده یا نسخه تکمیل‌شده محصول اثر رو خنثی می‌کردید. نسخه‌های اولیه رو البته بهتر بود اصلاً امتحان نکنید.

Headless Hats؛ وقتی هرماینی هم مجبور شد اعتراف کند جادوشان واقعاً خوب است

Headless Hat ظاهراً یک کلاه شوخی ساده بود، ولی جادوی پشت اون به‌اندازه‌ای خوب طراحی شده بود که هرماینی واقعاً تحت تأثیر قرار گرفت. دوقلوها یک Invisibility Spell رو روی کلاه اجرا کرده بودن، اما نکته مهم این بود که محدوده نامرئی شدن فقط خود کلاه نبود و به سر کسی که اون رو می‌پوشید هم گسترش پیدا می‌کرد. نتیجه این بود که بدن فرد دیده می‌شد، اما سرش کاملاً ناپدید می‌شد و از بیرون انگار یک آدم بی‌سر وسط اتاق ایستاده.

Headless Hats در کتاب Order of the Phoenix و زمانی که فرد و جورج هنوز در هاگوارتز مشغول توسعه محصولاتشون بودن معرفی می‌شن. این محصول در نسخه سینمایی Order of the Phoenix نمایش داده نشد و حضور تصویری اصلیش بیشتر به آثار جانبی و محتوای بعدی برمی‌گرده.

نحوه استفاده فقط پوشیدن کلاه بود. به محض قرار گرفتن روی سر، طلسم نامرئی‌کننده هم خود کلاه و هم سر استفاده‌کننده رو از دید بقیه مخفی می‌کرد و با برداشتن اون ظاهر فرد دوباره عادی می‌شد.

Weasleys’ Wildfire Whiz-Bangs؛ آتش‌بازی‌هایی که آمبریج هیچ‌وقت فراموش نکرد

اگه بخوایم یک اختراع رو به‌عنوان نماد فرد و جورج انتخاب کنیم، Wildfire Whiz-Bangs احتمالاً بهترین گزینه‌ست. این‌ها فقط چند فشفشه جادویی نبودن و طوری طلسم شده بودن که مقابله معمولی باهاشون حتی می‌تونست اوضاع رو بدتر کنه. Stunning Spell باعث انفجار شدیدتر می‌شد و Vanishing Spell می‌تونست یک آتش‌بازی رو به چند نمونه دیگه تبدیل کنه. مدل‌های مختلف هم داشتن که Basic Blaze Box پنج گالیون قیمت داشت و نسخه بزرگ‌تر Deflagration Deluxe بیست گالیون فروخته می‌شد.

معروف‌ترین استفاده در کتاب Order of the Phoenix اتفاق می‌افته، وقتی فرد و جورج تمام موجودی خودشون رو داخل هاگوارتز رها می‌کنن تا دوران مدیریت آمبریج رو تبدیل به کابوس کنن. فشفشه‌ها ساعت‌ها در قلعه می‌چرخن و استادهای دیگه هم عمداً کمک زیادی به آمبریج نمی‌کنن. فیلم Order of the Phoenix این اتفاق رو حتی بزرگ‌تر کرده؛ دوقلوها وسط O.W.L.ها وارد تالار می‌شن و در نهایت یک اژدهای آتشین غول‌پیکر آمبریج رو دنبال می‌کنه و فرمان‌های آموزشی اون رو از دیوارها می‌کنه.

نحوه استفاده بسته به مدل آتش‌بازی فرق داشت، ولی در اصل بعد از فعال‌سازی خودشون شروع به حرکت و ایجاد نمایش‌های جادویی می‌کردن و قرار نبود مثل یک فشفشه معمولی ثابت بمونن. مهم‌تر از همه اینکه بهتر بود برای متوقف کردنشون هر طلسمی که دم دستتون بود شلیک نکنید، چون احتمال داشت فقط تعداد یا قدرتشون رو بیشتر کنید.

Portable Swamp؛ یک باتلاق کامل که می‌شد با خودت حمل کنی

Portable Swamp یکی از پیشرفته‌ترین اختراعات دوقلوها بود و حتی فلیت‌ویک بعداً صریحاً از کیفیت جادوش تعریف کرد. این وسیله می‌تونست در یک فضای عادی یک باتلاق واقعی ایجاد کنه و نمونه‌ای که دوقلوها در هاگوارتز فعال کردن تقریباً کل راهروی طبقه پنجم جناح شرقی رو گرفت. بعد از رفتن اون‌ها هم آمبریج و فیلچ نتونستن راحت جمعش کنن و فیلچ مجبور شده بود دانش‌آموزها رو با قایق از اون طرف راهرو رد کنه.

این اختراع در Order of the Phoenix و درست قبل از فرار معروف فرد و جورج از مدرسه نمایش داده می‌شه. دوقلوها همون‌جا از فرصت استفاده می‌کنن و جلوی همه اعلام می‌کنن هرکس Portable Swamp می‌خواد می‌تونه به مغازه جدیدشون در شماره ۹۳ کوچه دیاگون مراجعه کنه. فیلم Order of the Phoenix این قسمت رو کامل حذف کرده و فرار دوقلوها رو مستقیماً با نمایش آتش‌بازی‌ها ترکیب کرده.

نحوه استفاده در کتاب با جزئیات فنی توضیح داده نشده، اما نسخه قابل‌حمل محصول در محل موردنظر فعال می‌شد و اون ناحیه رو به باتلاق تبدیل می‌کرد. جمع کردنش احتمالاً به جادوی معکوس یا روش مخصوصی نیاز داشت که فرد و جورج عمداً هنگام ترک هاگوارتز برای آمبریج جا نذاشتن.

Punching Telescope؛ تلسکوپی که بهتر بود بهش دست نزنید

Punching Telescope ظاهر یک تلسکوپ عادی رو داشت، ولی کافی بود کاربر اون رو فشار بده تا ناگهان دود سیاه و صدای انفجار ایجاد بشه و یک مشت کوچیک از وسیله بیرون بیاد و مستقیم به صورتش بخوره. هرماینی در Half-Blood Prince ناخواسته یکی از همین تلسکوپ‌ها رو فعال می‌کنه و یک چشم کاملاً کبود تحویل می‌گیره.

این وسیله اولین بار در فصل پنجم کتاب Half-Blood Prince دیده می‌شه و بعد در فصل بعدی وقتی گروه وارد مغازه فرد و جورج می‌شن دوباره درباره اثرش صحبت می‌شه. ماجرای چشم کبود هرماینی از نسخه سینمایی حذف شده، ولی خود وسیله به‌عنوان Prop ساخته شده بود و در بخش ویژه DVD فیلم Half-Blood Prince حتی Oliver Phelps نحوه فعال کردنش رو نشون می‌ده.

نحوه استفاده درواقع تله خود محصول بود؛ قربانی فکر می‌کرد یک تلسکوپ معمولیه و با فشار دادن یا باز کردنش مکانیسم جادویی فعال می‌شد، دود و صدا تولید می‌کرد و در نهایت یک مشت به چشم فرد می‌زد.

خمیر رفع کبودی؛ اختراعی که از شدت خطرناک بودن بقیه اختراعات لازم شد

Bruise-Removal Paste شاید خنده‌دارترین دلیل تولد رو بین تمام محصولات ویزلی داشته باشه. فرد توضیح می‌ده چون خودشون تقریباً همه محصولات رو روی بدن خودشون امتحان می‌کنن، مجبور شدن یک درمان خوب برای کبودی هم بسازن. نتیجه یک خمیر زرد و غلیظ بود که می‌تونست ظرف حدود یک ساعت کبودی رو از بین ببره.

تنها استفاده اصلیش در کتاب Half-Blood Princeه؛ وقتی هرماینی از Punching Telescope چشمش کبود شده و حتی مولی هم نتونسته کاملاً درمانش کنه، فرد مقداری از این خمیر بهش می‌ده و می‌گه کبودی ظرف یک ساعت از بین می‌ره. این بخش وارد فیلم نشده و خود خمیر هم حضور مشخصی در فیلم‌های اصلی نداره.

نحوه استفاده خیلی ساده بود؛ مقدار کمی از خمیر روی محل کبودی مالیده می‌شد و بعد از مدتی اثر جادویی اون آسیب رو از بین می‌برد. برخلاف بیشتر چیزهایی که دوقلوها می‌ساختن، این یکی واقعاً برای بهتر کردن حال آدم طراحی شده بود.

Patented Daydream Charms؛ نیم ساعت فرار کامل از واقعیت

Patented Daydream Charms از نظر من یکی از خفن‌ترین اختراعات فرد و جورجه، چون اینجا دیگه با یک شوخی ساده طرف نیستیم. این محصول می‌تونست کاربر رو وارد یک رؤیای بسیار واقعی حدوداً سی‌دقیقه‌ای کنه، درحالی‌که برای آدم‌های اطراف تقریباً قابل تشخیص نبود. تنها عوارض ظاهری احتمالی کمی حالت گیجی و آب‌ریزش دهان بود و محصول هم به افراد زیر شانزده سال فروخته نمی‌شد. حتی هرماینی وقتی جادوی پشتش رو می‌بینه اعتراف می‌کنه که واقعاً فوق‌العاده‌ست و فرد هم برای همین تعریف یک نمونه رایگان بهش پیشنهاد می‌ده. جی.کی. رولینگ هم زمانی Daydream Charm رو به‌عنوان یکی از محبوب‌ترین اختراعات دوقلوها برای خودش معرفی کرده بود.

این اختراع در فصل ششم کتاب Half-Blood Prince و موقع بازدید هری، رون، هرماینی و جینی از مغازه معرفی می‌شه. برخلاف خیلی از اجناس دیگه، در خود فیلم Half-Blood Prince حضور داستانی مشخصی نداره و عمدتاً از نسخه کتاب می‌شناسیمش.

نحوه استفاده این بود که محصول رو فعال می‌کردید و برای حدود نیم ساعت وارد یک Daydream بسیار واقعی می‌شدید؛ تجربه‌ای که فرد و جورج عملاً برای تحمل کلاس‌ها یا موقعیت‌های کسل‌کننده طراحی کرده بودن، بدون اینکه لازم باشه واقعاً از جایی خارج بشید.

Shield Hats؛ شوخی‌ای که وزارت سحر و جادو ۵۰۰ عدد ازش خرید

Shield Hats نقطه‌ایه که کسب‌وکار فرد و جورج از شوخی‌فروشی وارد بازار تجهیزات دفاعی می‌شه. ایده اولیه این بود که یک نفر کلاه رو سرش بذاره و دوستش سعی کنه با یک Hex یا Jinx بهش حمله کنه، اما طلسم به خاطر Shield Charm موجود روی کلاه دفع بشه. خود دوقلوها انتظار داشتن یک وسیله شوخی باشه، ولی وقتی وزارت سحر و جادو فهمید تعداد زیادی از کارمندها حتی نمی‌تونن Protego درست اجرا کنن، ۵۰۰ عدد Shield Hat برای کارکنانش سفارش داد.

Shield Hat در فصل ششم کتاب Half-Blood Prince معرفی می‌شه؛ جایی که جورج با افتخار برای هری توضیح می‌ده سفارش وزارت باعث شده اون‌ها یک خط جدی Defence Against the Dark Arts راه بندازن. این وسیله در فیلم Half-Blood Prince به شکل داستانی توضیح داده نمی‌شه و اطلاعات اصلی ما از کتاب میاد.

نحوه استفاده فقط پوشیدن کلاه بود. Shield Charm داخل اون به شکل خودکار از سر و بخش بالایی بدن در برابر بسیاری از طلسم‌ها و نفرین‌های سبک تا متوسط محافظت می‌کرد، اما خود جورج هشدار می‌ده که در برابر جادوهای خیلی قدرتمند مثل Unforgivable Curses نباید روش حساب کرد.

Shield Cloaks و Shield Gloves؛ نسخه کامل‌تر تجهیزات دفاعی ویزلی‌ها

موفقیت Shield Hat باعث شد فرد و جورج همون فناوری جادویی رو به لباس‌های بیشتری منتقل کنن و Shield Cloaks و Shield Gloves رو بسازن. هدف دیگه صرفاً شوخی نبود؛ این محصولات برای آدم‌هایی طراحی شده بودن که توانایی اجرای سریع و درست Shield Charm رو نداشتن و می‌خواستن یک لایه محافظت دائمی همراه خودشون داشته باشن. این وسایل هم مثل کلاه جلوی Jinxها و Hexهای سبک تا متوسط رو می‌گرفتن، ولی قرار نبود در برابر جادوی سیاه خیلی سنگین معجزه کنن.

هر دو محصول در کتاب Half-Blood Prince و در همون گفت‌وگوی مربوط به قرارداد وزارت معرفی می‌شن. Shield Cloak و Shield Gloves در فیلم‌های اصلی نمایش مشخص و قابل‌شناسایی ندارن و بیشتر جزو چیزهایین که اقتباس سینمایی فرصت توضیح دادن‌شون رو پیدا نکرد.

نحوه استفاده هیچ ورد یا مهارت خاصی نمی‌خواست؛ شنل رو می‌پوشیدید یا دستکش‌ها رو دست می‌کردید و جادوی محافظ داخل وسیله خودش وارد عمل می‌شد. همین سادگی احتمالاً دلیل اصلی جذاب بودنشون برای وزارت بود.

Decoy Detonators؛ حواس‌پرت‌کن‌هایی که بعدها هری هم واقعاً بهشون نیاز پیدا کرد

Decoy Detonator یکی از بهترین نمونه‌های اینه که بعضی اختراعات فرد و جورج از شوخی خیلی فراتر رفتن. این وسیله یک شیء سیاه و عجیب با چیزی شبیه شاخ و پاهای کوچیک بود که وقتی روی زمین رها می‌شد، خودش از صاحبش دور می‌شد و در نقطه‌ای خارج از دید با سروصدای زیاد و دود منفجر می‌شد. هدفش این بود که همه به سمت محل صدا نگاه کنن و کاربر در جهت مخالف کاری رو که می‌خواست انجام بده.

اولین بار در کتاب Half-Blood Prince داخل مغازه باهاش آشنا می‌شیم، ولی استفاده جدی‌ترش در Deathly Hallows اتفاق می‌افته؛ هری موقع نفوذ به وزارت سحر و جادو یکی رو رها می‌کنه تا کارمندها رو از جلوی دفتر آمبریج دور کنه. فیلم Deathly Hallows: Part 1 هم Decoy Detonator رو نگه داشته و حتی نسخه سینمایی می‌تونه خودش رو چند برابر کنه تا آشوب بیشتری ایجاد بشه.

نحوه استفاده کافی بود وسیله رو روی زمین رها کنید. خودش راه می‌افتاد، از محل اصلی دور می‌شد و بعد صدا و دود ایجاد می‌کرد تا توجه آدم‌های اطراف به اون سمت کشیده بشه؛ چیزی که برای شوخی، فرار یا حتی یک عملیات مخفی واقعاً کاربردی بود.

Guaranteed Ten-Second Pimple Vanisher؛ درمان جوش در ده ثانیه

فرد و جورج کنار تمام وسایل انفجاری و خوراکی‌های عجیب، یک خط محصولات به اسم WonderWitch هم ساخته بودن و یکی از کاربردی‌ترین اختراعات اون Guaranteed Ten-Second Pimple Vanisher بود. فرد می‌گفت محصول روی انواع مشکلات پوستی از جوش و جوش سرسیاه گرفته تا کورک جواب می‌ده و همون‌طور که اسمش می‌گه قرار بود اثرش ظرف ده ثانیه ظاهر بشه.

اولین بار در فصل ششم کتاب Half-Blood Prince و موقع معرفی بخش صورتی‌رنگ WonderWitch درباره‌اش می‌شنویم. برخلاف خیلی از جزئیات مغازه، این محصول در فیلم Half-Blood Prince هم وجود داره و بسته‌بندیش برای نسخه سینمایی طراحی شده.

نحوه استفاده جزئیات دقیق مصرف داخل کتاب گفته نشده، ولی محصول یک درمان موضعی جادویی بوده و برای از بین بردن سریع عارضه‌های پوستی استفاده می‌شده. با توجه به تجربه دوقلوها در ساخت Bruise Paste و استفاده از Murtlap Essence، اصلاً بعید نیست این خط درمانی نتیجه همون آزمایش‌های قبلیشون بوده باشه، هرچند ارتباط قطعی تأیید نشده.

معجون‌های عشق WonderWitch؛ وقتی فرد و جورج وارد معجون‌سازی حرفه‌ای شدند

فرد و جورج Love Potion رو اختراع نکردن؛ معجون عشق خیلی قبل‌تر از تولد اون‌ها در دنیای جادوگری وجود داشت. چیزی که به خودشون مربوطه، فرمول‌ها و محصولات اختصاصی WonderWitch بود که برای مغازه ساختن و حتی قدرت اثرشون بر اساس وزن فرد و مدت زمانی که معجون از ساختش گذشته بود تغییر می‌کرد. بعد از ممنوع شدن محصولات Weasleys’ Wizard Wheezes در هاگوارتز هم دوقلوها راه ارسالشون رو پیدا کردن و بسته‌ها رو طوری استتار می‌کردن که شبیه عطر یا داروی سرفه به نظر برسن. خط WonderWitch در منابع به‌عنوان یکی از ساخته‌های خود دوقلوها معرفی شده.

این محصولات در کتاب Half-Blood Prince نقش مهمی پیدا می‌کنن، چون Romilda Vane یکی از معجون‌های عشق ویزلی‌ها رو تهیه می‌کنه و برای هری داخل Chocolate Cauldrons می‌ذاره؛ شکلات‌هایی که در نهایت رون به‌جای هری می‌خوره و یک‌دفعه عاشق رومیلدا می‌شه. فیلم Half-Blood Prince هم خط Love Potion مغازه رو گسترش داده و برای اون مدل‌هایی با اسم‌هایی مثل First Love Beguiling Bubbles، Cupid Crystals، Kissing Concoction، Heartbreak Teardrops و Twilight Moonbeams طراحی شده.

نحوه استفاده مثل بقیه Love Potionها بود؛ مقدار مشخصی از معجون باید وارد خوردنی یا نوشیدنی فرد موردنظر می‌شد تا اون شخص نسبت به فرد مرتبط با معجون دچار شیفتگی و کشش مصنوعی بشه. البته اثرش عشق واقعی نبود و ماجرای رون خیلی خوب نشون داد دستکاری احساسات با این محصولات می‌تونست خیلی سریع دردسر درست کنه.

Edible Dark Marks؛ مسخره کردن مرگ‌خوارها با یک شیرینی

Edible Dark Marks یکی از بهترین نمونه‌های طنز سیاه فرد و جورجه. اون‌ها نشان سیاه ولدمورت و مرگ‌خوارها رو که برای بیشتر جادوگران نماد ترس و قتل بود، تبدیل کردن به یک شیرینی قابل خوردن و با شعار «They’ll Make Anyone Sick!» فروختنش. همین جنس شوخی خیلی خوب نشون می‌ده دوقلوها در دوران بازگشت ولدمورت فقط دنبال پول درآوردن نبودن و بخشی از کارشون تبدیل ترس عمومی به چیزی بود که بشه بهش خندید.

این محصول در فصل ششم کتاب Half-Blood Prince داخل مغازه دیده می‌شه؛ جورج حتی یک پسربچه رو می‌گیره که قصد داشته تعدادی از اون‌ها رو بدزده. Edible Dark Marks در فیلم Half-Blood Prince هم جزو اجناس مغازه دیده می‌شن.

نحوه استفاده پیچیدگی خاصی نداشت و مثل یک شیرینی خورده می‌شد. شوخی اصلی نه در یک طلسم پیچیده، بلکه در شکل Dark Mark و بازی با ترس مردم از نماد ولدمورت بود.

U-No-Poo؛ اختراعی که اسمش از خودش معروف‌تر شد

U-No-Poo احتمالاً بهترین نمونه از استعداد فرد و جورج در بازاریابیه. درحالی‌که وزارت سحر و جادو سراسر کوچه دیاگون رو با هشدارهای مربوط به You-Know-Who پر کرده بود، دوقلوها همون ترس عمومی رو تبدیل به تبلیغ یک محصول ضدقهرمانانه کردن: «چرا نگران You-Know-Who هستید؟ باید نگران U-No-Poo باشید!» محصول باعث یبوست می‌شد و همین شوخی در روزهایی که خیلی از مغازه‌های دیاگون بسته و مردم وحشت‌زده بودن، روی ویترین بزرگ و رنگارنگ مغازه ویزلی‌ها دیده می‌شد. حتی مولی با دیدنش نگران بود که همین تبلیغ باعث بشه پسرهاش شبانه کشته بشن.

U-No-Poo در فصل ششم کتاب Half-Blood Prince معرفی می‌شه. در فیلم اصلی حضور داستانی واضحی نداره، ولی بسته‌بندی و محصول برای طراحی مغازه ساخته شده و در بخش‌های ویژه DVD فیلم هم دیده می‌شه.

نحوه استفاده محصول باید خورده می‌شد یا داخل غذا و نوشیدنی قربانی قرار می‌گرفت و بعد باعث یبوست می‌شد. از نظر جادویی شاید ساده‌تر از بعضی اختراعات دیگه باشه، ولی از نظر اسم‌گذاری احتمالاً هیچ محصولی در مغازه به پاش نمی‌رسید.

Pygmy Puffs؛ این بار اختراع نبود، یک موجود جدید پرورش داده بودند

Pygmy Puff رو باید با یک توضیح مهم وارد این فهرست کنیم، چون اینجا دوقلوها یک وسیله یا معجون نساختن؛ اون‌ها یک نوع مینیاتوری از Puffskeinها رو پرورش دادن. این موجودات توپ‌های کوچیک و پشمالوی صورتی یا بنفش بودن که صدای زیر درمی‌آوردن و به‌عنوان حیوان خانگی فروخته می‌شدن. تقاضا هم اون‌قدر بالا بود که جورج می‌گفت هرچقدر پرورش می‌دن باز هم به اندازه کافی برای مشتری‌ها ندارن.

Pygmy Puffs در کتاب Half-Blood Prince و داخل بخش WonderWitch مغازه معرفی می‌شن و جینی یکی از اون‌ها رو می‌خره و اسمش رو Arnold می‌ذاره. فیلم Half-Blood Prince هم این موجودات رو نگه داشته و Arnold رو می‌بینیم، هرچند رنگش در کتاب بنفشه و در فیلم صورتی نشون داده شده.

نحوه استفاده اینجا دیگه خبری از فعال کردن طلسم یا خوردن شیرینی نیست؛ Pygmy Puff یک حیوان خانگی زنده بود و مثل یک Puffskein کوچک باید ازش نگهداری می‌شد. همین مورد نشون می‌ده فرد و جورج حتی فعالیتشون رو به ساخت وسیله و معجون محدود نکرده بودن و سراغ پرورش موجودات جادویی هم رفته بودن.

فرد و جورج واقعاً چقدر جادوگرهای قدرتمندی بودند؟

وقتی تمام این اختراعات رو کنار هم می‌ذاریم، یک تصویر خیلی متفاوت از فرد و جورج به دست میاد. اون‌ها در مدرسه بیشتر با خرابکاری، شوخی و نمره‌های نه‌چندان درخشان شناخته می‌شدن، اما ساخت همین محصولات به دانش چند شاخه متفاوت جادو احتیاج داشته؛ از Charms و Transfiguration برای Headless Hats و Canary Creams گرفته تا Potion-making برای Skiving Snackboxes و محصولات درمانی. حتی فلیت‌ویک بعد از دیدن Portable Swamp بخشی از اون رو در هاگوارتز نگه داشت چون به نظرش «جادوی خیلی خوبی» بود و هرماینی هم با وجود تمام انتقادهاش از دوقلوها نتونست کیفیت Daydream Charms رو نادیده بگیره.

به‌نظرم جالب‌ترین بخش داستان اینه که فرد و جورج خیلی زود چیزی رو فهمیده بودن که سیستم آموزشی هاگوارتز نتونسته بود براشون فراهم کنه؛ اون‌ها برای یاد گرفتن جادو به امتحان و مدرک احتیاج نداشتن، چون وقتی چیزی براشون جذاب بود حاضر بودن ماه‌ها روش آزمایش کنن، شکست بخورن، خودشان را مریض کنند و دوباره از اول شروع کنند تا بالاخره محصول کار کنه. نتیجه هم مغازه‌ای شد که نه‌فقط یکی از موفق‌ترین کسب‌وکارهای دیاگون بود، بلکه در میانه جنگ حتی وزارت سحر و جادو هم برای محافظت از کارکنانش مشتریش شد.

بچه‌ها، من تا امروز صدها مقاله درباره هری پاتر و دنیای جادوگری براتون نوشتم و همه‌شون رو می‌تونید از صفحه هری پاتر ویزاردورلد پیدا کنید. اگه این مدل مقاله‌های ریز و جزئیات دنیای جادوگری رو دوست دارید، برای دوستاتون هم شیرشون کنید؛ همین کار ساده واقعاً کمک می‌کنه انرژی بیشتری برای رفتن سراغ مقاله‌های بعدی و کندوکاو قسمت‌های عجیب‌تر این دنیا داشته باشم.

مقاله بعدی هم دقیقاً مکمل همین مطلبه؛ اینجا فقط سراغ چیزهایی رفتیم که خود فرد و جورج ساختن یا توسعه دادن، ولی توی «اگه وارد مغازه فرد و جورج ویزلی می‌شدیم، چی می‌تونستیم بخریم؟» می‌ریم قفسه‌به‌قفسه داخل Weasleys’ Wizard Wheezes و حتی اجناس وارداتی، محصولات فیلمی و چیزهای عجیب‌وغریبی رو که خودشون اختراع نکرده بودن هم درمیاریم.