اواخر هفتهی قبل خبر اومد که مارول و دیزنی تصمیم دارن تریلر Avengers: Doomsday رو با یه روش کاملاً متفاوت به دست مخاطبا برسونن؛ چهار تا تیزر جدا که فقط توی سینماها و همراه با فیلم Avatar: Fire and Ash نمایش داده بشه. ایده روی کاغذ جذاب بود، ولی هنوز چند روز نگذشته بود که همهچی به هم ریخت و اولین تریلر از اون چهارتا خیلی زود لو رفت. همزمان هم شایعهها دربارهی لو رفتن یکی دیگه از تیزرها شروع شد.
این اتفاق عملاً همه رو اذیت کرد. طرفدارایی که میخواستن بدون اسپویلر منتظر رونمایی رسمی بمونن، تو شبکههای اجتماعی از هر طرف با عکس و ویدیوهای لو رفته مواجه شدن. از اون طرف هم مارول و دیزنی موندن با یکی از مهمترین تریلرهاشون که با کیفیت پایین و خیلی زودتر از زمانی که براش برنامهریزی شده بود، دستبهدست شد.
راستش با یه نگاه به گذشته، این اتفاق خیلی هم غیرقابلپیشبینی نبود. قبلاً هم بارها تریلرهای مهم مارول قبل از انتشار رسمی لو رفته بودن؛ از اولین تریلر Spider-Man: No Way Home گرفته تا ویدیوهایی که تماشاگرها از داخل سینما ضبط کردن و صحنههای مهم فیلمهای MCU رو لو دادن، مثل اتفاقی که برای Deadpool & Wolverine افتاد. خلاصه، وقتی پای مارول وسطه، لو رفتن همیشه یکی از خطرات جدیه.
حالا سؤال اینجاست که دیزنی و مارول چطور میتونستن تریلر Avengers: Doomsday رو به یه اتفاق سینمایی واقعی تبدیل کنن، بدون اینکه قبل از موعد سر از اینترنت دربیاره. جدا از بحث امنیت که خودش داستان مفصلیه، یه راه دیگه هم وجود داشت.
دیدن تریلرها توی سالن سینما، وقتی جمعی از طرفدارا کنار هم نشستن، معمولاً یه حس و حال کاملاً متفاوت میسازه. واکنشها، هیجان جمعی و همزمان دیدن یه تیزر روی پردهی بزرگ باعث میشه همون چند دقیقه خیلی پررنگتر تو ذهن بمونه. این همون انرژیایه که قبلاً تو لحظههای تاریخی MCU تو سینماها دیده شده و هنوز هم خیلیها ازش حرف میزنن.
مارول و دیزنی احتمالاً دنبال زنده کردن همین فضا بودن، اما راهش لزوماً این نبود که تریلر رو به Avatar: Fire and Ash بچسبونن؛ فیلمی که خودش بهتنهایی قراره فروش میلیاردی داشته باشه و نیازی به تریلر یه فیلم دیگه نداره. یه گزینهی منطقیتر این بود که خود تریلر Avengers: Doomsday تبدیل به یه رویداد مستقل بشه.
مثلاً نمایشهای همزمان تو سینماهای مختلف دنیا، جوری که همهی طرفدارهای MCU تو یه ساعت مشخص جمع بشن و تریلر رو روی پردهی بزرگ ببینن؛ کنار آدمهایی که دقیقاً برای همون تریلر اومدن، نه صرفاً برای دیدن یه فیلم دیگه. آخه بیاید منطقی فکر کنید!چه تضیمینی هست که آدمی که آواتار دوستا مارول هم دوستا داشته باشه و بالعکس!(من خودن از اواتار خوشم نمیاد و درکش نمیکنم!)این کار هم حس خاص بودن رو حفظ میکرد، هم احتمال لو رفتن رو کمتر میکرد.
در مجموع، مارول تو بازاریابی فیلم بعدی Avengers حسابی راههای متفاوت رو امتحان کرده؛ از لایو طولانی معرفی بازیگرا گرفته تا همین ایدهی چهار تریلری. با این حال، واقعیت اینه که انتشار تریلر Avengers: Doomsday میتونست خیلی بهتر مدیریت بشه. شاید دفعهی بعد، یا حتی برای اولین تریلر Avengers: Secret Wars، تبدیل کردنش به یه رویداد مستقل سینمایی هم امنتر باشه، هم هیجانانگیزتر.هر چند به حال ما که فرقی نمیکنه ما نه رویدادو میتونیم بریم و نه سینما!
