فیلم جدید مارگو رابی با وجود تیم سازنده و بازیگران قوی، نتونسته موفقیتی مثل The Menu به دست بیاره. A Big Bold Beautiful Journey که قراره ترکیبی از فانتزی و رومنس باشه، با حضور مارگو رابی و کالین فارل ساخته شده اما منتقدها حسابی ازش ناامید شدن.
بزرگترین ایرادی که به فیلم گرفتن، شخصیتپردازی ضعیف و خط داستانی عاشقانهی اجباریشه. «می عبدالباقی» از Screen Rant حتی اون رو «نمونهای از احساسات مصنوعی» توصیف کرده. عجیبتر اینجاست که نویسندهی فیلمنامه، ست ریس، همون کسیه که فیلمنامهی The Menu رو نوشته بود؛ فیلمی که دقیقاً تو همون بخشها موفق بود.
داستان فیلم دربارهی سفر سوررئالی دو شخصیت اصلی، سارا و دیوید، از طریق درهایی اسرارآمیزه تا گذشته و شکستهای عاطفیشون رو دوباره تجربه کنن. ایده جذابه، ولی مشکل اینجاست که شخصیتها بیش از حد ساده و کلیشهای نوشته شدن: «بد در روابط»، «تنها»؛ همین و بس. هیچ نشانهای از زندگی واقعی یا انگیزههای شخصیشون نمیبینیم، چیزی که میتونست باعث بشه تماشاگر باهاشون ارتباط بگیره.
همین موضوع باعث میشه سارا و دیوید بیشتر شبیه طرحهای اولیهی شخصیت باشن تا آدمهای واقعی. در حالی که در The Menu حتی فرعیترین شخصیتها هم هویت، ضعف و ویژگیهای خاص خودشون رو داشتن. همون تمرکز روی جزئیات بود که طنز سیاه و پیامهای اجتماعی The Menu رو تاثیرگذار کرد، اما اینجا فقط مونولوگهای عاشقانهی تکراری و کمرمق باقی میمونه.
فیلم تلاش میکنه مفاهیمی مثل عشق، رضایت و سازش رو بررسی کنه، اما فقط اونها رو بیان میکنه، بدون اینکه از دل تحول شخصیتها بیرون بیاد. نتیجه؟ داستانی که با وجود بازیگران خوب و ظاهری چشمنواز، خستهکننده و سطحی از آب دراومده.
در نهایت، A Big Bold Beautiful Journey ثابت میکنه که حتی وقتی همهچیز برای موفقیت مهیاست، نبود تمرکز روی شخصیتها میتونه کل فیلم رو زمین بزنه.
